بی صداترین باران

X

صفحه در حال بارگذاري است!
لطفا کمي صبر کنيد...

Loading by : irLearn.com

بی صداترین باران

بی صداترین باران

ای کاش صدای شر شر باران هایی را که از چشمانم می بارید می شنیدی


راست میگی نوشته هام پر از حسرته چیکار کنم عزیزم آخه دلم پر از غمه به کی بگم حرفامو کی میشنوه درد دلامو!!!!!!!!!!!!! نمی دونم چکار کنم عزیزم دلم میخواد بمونی اما انگار نمیتونی پریشونم عزیزم چیکار کنم برم یا که بمونم !!! اگه برم تنها میشم .. تنها که نه تنها بودم بی رویا میشم بدتر میشم فنا می شم حسرت خوردم که ای کاش یکمی دوسم داشت با هر بهونه ی کوچیک برا جدایی پا پیش نمیذاشت چیکار کنم عزیزم دلم شکسته از زمونه شدم اسیر یک عشق حالمو فقط خدا میدونه دعا کن که برم.نه از پیشت عزیزم برم یه جا که دیگه برنگردم.
2 نوشته شده توسط حامد در ساعت 10:4 قبل از ظهر \|

	....عاشقانه
خنده دار است نه؟ من و ديوانگي؟ من و عشق؟!اولين برگ پاييز كه به زمين افتاد من ديوانه شدم.مي داني من به پاييز حساسيت دارم و ضد حساسيتم تو هستي. وقتي بودي سكوتت مرا رنج مي داد اما حالا نبودنت حالا مي فهمم كه فقط حضورت برايم مهم بود .حضوري با تمام وسعت سكوتت. به من چه که امروز هوا ابريست يا آفتابي؟خورشيد از شرق طلوع مي كند يا غرب؟استخوانهاي مچ دست چند تايندبه من چه ربطي دارد دل شاپرك گرفته پروانه ها بي قرار بهارند… دلها تشنه يك نگاه خيسند...اصلا به من چه كه من كيم؟چيم؟چه مي كنم من فقط به دنيا آمده ام كه تو را ببينم حسرتت را بخورم نداشتنت را گريه كنم بعدهم آرام بميرم.آرام آرام طوري كه صورت هيچ برگ گلي خراشيده نشود هر وقت خودم را در آيينه نگاه مي كنم تو را مي بينم. اين كه چيزي نيست هر شب خوابت را مي بينم كه تو من شده اي من تو ميشوم بعد يكي ميشويم آخر گيج ميشوم نمي دانم تو مني يا من توام؟! ديشب دوباره خوابت را ديدم همان نگاه ،همان بوي ياس ،همان دودوي ستاره مانندت را كبوتر شدي آمدم بگيرمت پريدي و رفتي روي ماه نشستي.آنقدر گريه كردم كه همه شقايقها از غصه من پر پر شدند باور كن اگر ميدانستي چقدر دوستت دارم از گرماي عشقم آب مي شدي و من اين را نمي خواستم.گذاشتم تو بروي و من بسوزم.چون شعله منم نه تو،عشق تويي و من عاشق. پس گذاشتم تا بروي . خيلي بي انصافي خيلي. وقتي خواستي بروي حتي يك برگ گل ياس يا يك قطره باران يا حتي صداي سنجاقك برايم نگذاشتي بدون هيچ رفتي . بدون هيچ صدا مثل هميشه سربزير و آرام رفتي براي هميشه. اگر همه پروانه ها تو را ببخشند من نمي بخشمت مي داني چرا؟ چون آنوقت تو بر مي گردي و طلب بخشش مي كني و من صميمانه ترين لبخندها را نثارت مي كنم با شكوه ترين محبتها را به پايت مي ريزم مي دانم همه اينها خيال است خيالي كال كه وقت رسيدنش زماني مي خواهد به قطره قطره چكيدن من. وقتي كه اولين قطره باران بر قلبم باريد و زيباترين گل سرخ در ديدگانم روييد: قسم خوردم كه هر فصل پاييز رو به قبله چشمانت نماز بخوانم و با ياد تو پر بگيرم تا اوج قسم خوردم با ياد تو بميرم با صداي باران دوباره چشمهايم باراني مي شود چه كنم كه تو بوي باران مي دهي
2 نوشته شده توسط حامد در ساعت 6:57 بعد از ظهر \|

	<شعاری برای زیستن>
حرمت اعتبار خودرا هرگز در میدان مقایسه ی خویش با دیگران مشکن که ما هر یک یگانه ایم موجودی بی نظیر و بی تشابه . و آرمان های خویش را به مقیاس معیارهای دیگران بنیاد مکن تنها تو می دانی که "بهترین" در زندگانیت چگونه معنا می شود از کنار آنچه باقلب تو نزدیک است آسان مگذر بر آنها چنگ در انداز ، آنچنانکه بر زندگی خویش که بی حضور آنان ، زندگی مفهوم خود را از دست می دهد. با دم زدن در هوای گذشته و نگرانی فرداهای نیامده زندگی را مگذار که از لابلای انگشتانت فرو لغزد و آسان هدر شود. هر روز همان روز را زندگی کن و بدینسان تمامی عمر را به کمال زیسته ای و هرگز امید را از کف مده آنگاه که چیز دیگری برای دادن در کف داری. همه چیز در آن لحظه ای به پایان می رسد که قدم های تو باز می ایستد و هراسی به خود راه مده از پذیرفتن این حقیقت که هنوز پله ای تا کمال فاصله باشد. تنها پیوند میان ما خط نازک همین فاصله است برخیز و بی هراس خطر کن ، درهرفرصتی بیاویز وهم بدین سان است که به مفهوم "شجاعت" دست خواهی یافت. آنگاه که بگویی دیگر نخواهمش یافت عشق را از زندگی خویش رانده ای عشق چنان است که هر چه بیشتر ارزانی داری سرشارتر شود و هرگاه که آن راتنگ در مشت گیری آسانتر از کف رود پروازش ده تا پایدار بماند رؤیاهایت را فرومگذار که بی آنان زندگانی را امیدی نیست و بی امید زندگی را آهنگی نباشد از روزهایت شتابان گذر مکن که در التهاب این شتاب نه تنها نقطه ی سرآغاز خویش که حتی سرمنزل مقصود را گم کنی زندگی مسابقه نیست ، زندگی یک سفر است و تو آن مسافری باش که در هرگامش ترنم خوش لحظه ها جاری است. "نانسی سیمس" جاده را تا انتهاي كوچه بن بستي كه به تو مي رسيد طي كردم. مي داني چقدر راه پيموده ام امروز؟! .................... تا كي بايد اشك بريزم به پاي تنديسي كه نام تو بر آن است. ديگر زنده نيستم بدون بغض تو راز اين دل بستن كور را به كسي نگو مي دانم همه مي دانند! رد پاي شيدايي بر جاده قلبم به چشم مي خورد بوي عطر بهار نارنج كه در كوچه مي پيچد ترانه نياز را گل هاي سرخ زمزمه مي كنند بهار كه مي آيد بوي آغوش تو در فضا مي پيچد اقاقي ها بي تاب مي شوند هشتي از التهاب نفس هاي من و تو خاليست بيا دزدانه باز هم به هم چشم بدوزيم.كسي چه مي داند!؟ بيا برويم و انار از شاخه همسايه بچينيم كسي چه مي داند؟من بوده ام يا تو باز مي رويم و پشت علف هاي هرز باغچه براي هم قصيده عشق مي خوانيم چرا نمي خواهي؟ چرا ديگر با من به مهماني نرگس ها نمي آيي؟ اينقدر به اين زمين لعنتي نچسب دهانت بوي خاك مي گيرد! چه مي شود شبي به دور از پچ پچ هاي مردم مرا باز باران خطاب كني ................... بارها شاخه را بي باد....پاييز را بي باران تماشا كرده ام....بارها با تو به پله هاي موج رفته ام...حالا دريا مارا تعطيل كرده .......... من امشب تا سحر خوابم نخواهد برد همه انديشه ام انديشه فرداست ........... نمی خواستم پا تو دنیات بذارم پام رو قلبت باشه و بازم بگم دوست دارم قصه همینجاست که دل تو، راز این شعرو نفهمید با نگاهی پر حسرت به نوشته هام می خندید فاصله ی ما، حس گنگ کوچ و درده نمی خوای اینو بدونی؟ این جا هرچی برگه زرده پاییز نوشته ی من، بهارو زندونی کرده نمی خوام یه روز بفهمی دل من با تو چه کرده از همون نگاه اول تا ته عشقتو خوندم ساده بودی تو عزیزم ، من برات قصه می خوندم تو بدون هرکی نفس شد، یه روزی نفس رو دزدید زیر پاش شکست و له کرد،اونی که تو سینه لرزید نفرت ادما ازهم این روزا خیلی زیاده دل من جاده رو طی کرد با همین پای پیاده اخر عاشقیامون همیشه پاییزو درده یه عبور، یه خط کمرنگ، یادگاری روی سنگه بعد یه عمر دلتنگی، چشمای خیس و غمگین با یه بغل گلایه، میرم از روزگارت غصه نخور، به جزمن هیچکس دلش از سنگ نیست تو راست می گفتی انگار، چشمام با تو یه رنگ نیست نمی دونم رفتن و به پای چی بذارم بهونه ای ندارم که باز برات بیارم می خوام برم از پیشت تا عادتت نباشم نه ، نمی خوام با اشکام برات قفس بسازم ساده بگم هنوزم چشمام به یادت خیسه دستام پی بهونه برات شعر می نویسه هنوز یه حس کهنه از تو برام می خونه نم نم بارون دل و پیش تو می کشونه حیف که دیگه فرصتی برای دل نمونده فاصله انگار دیگه قصه مونو سوزونده دیدی دلم شکست؟ دیدی که این بلور درخشان عمر من یک عمر بازیچه بود؟ دیدی چه بی صدا دل پرارزوی من از دست کودکی که ندانست قدر ان افتاد برزمین دیدی دلم شکست؟؟ همیشه سبز باشین تقديم به هيچ کس... تو روزی خواهی آمد...همراه با نسيم...همراه با پرستوی مهاجر...همراه با ريزش اولين قطرات باران... تو روزی خواهی آمد...سوار بر بال نرم آرزوها...پس از تابيدن اولين اشعه آفتاب...و با خود دنيايی را خواهی آورد... تو روزی خواهی آمد...و خاطراتی را زنده خواهی کرد که در پس خروارها خاک بوی تعفن گرفته اند... تو روزی خواهی آمد...روزی خواهی آمد از سفری که سر آغازش ماجرای عشق بيگانه ای ديگر بود و فصل آخرش کوله باری از حسرت و پشيمانی... تو روزی خواهی آمد...روزی که من ديگر هيچ چيز را به خاطر نخواهم آورد... روزی که ديگر نه چشمانم برقی خواهد داشت.. نه در قلبم رده پايی از عشق... روزی که ديگر خيلی دير خواهد بود... به خاطر آوريد كه شفا يك شبه پيش نمي آيد و فرآيندي مداوم گاه شايد ناراحت كننده و گاه دردناك اما در زندگي كمتر ماجرايي مجذوب كننده تر و پاداش دهنده تر از شفاست . به فرآيند خود اعتماد كنيد . و به آن فضا و زمان بدهيد تا به موعد خود شكوفا شود . به انتظار عيادت كه دوست مي آيد خوشست بر دل رنجور عشق ، بيماري « سعدي »
2 نوشته شده توسط حامد در ساعت 8:50 قبل از ظهر \|


"به نام اون خدائی که ..." منم ، دلتنگ دلتنگم ، منم ، یک شعر بیرنگم ، منم ، دل رفته از چنگم ، منم ، یک دل که از سنگم ، منم ، آواز طولانی ، منم ، شبهای بارانی ، منم ، انسانیم فانی ، خداوندا تو میدانی ... منم ، در متن یک دردم ، منم ، برگم ، ولی زردم ، منم ، هستم ، ولی سردم ، منم ، مُرده م ، منم مُرده م ، منم ، یک بغض پر باران ، منم ، غمهای بی سامان ، منم ، هستم دراین زندان ، منم ، زخمهای بی درمان ، منم ، دارم تب و تابی ، ز تنهائی ، ز بیتابی ، منم ، رفته به گردابی ، مرا باید که دریابی ، منم ، یک آسمان دردم ، منم ، دریا شود قبرم ، منم ، دنیا شود جبرم ، منم ، پایان شده صبرم ، منم ، یک ذره گردم ، منم ، خواهم کسی همدم ، منم ، برخود ستم کردم ، دلم خون میشود هردم ، منم ، از عشق گویانم ، منم ، دردست درمانم ، منم ، آمد به لب جانم ، خداوندا ! بمیرانم ! خداوندا ! بمیرانم ! خداوندا ! بمیرانم ! خداوندا ! بمیرانم ! خداوندا ! بمیرانم !
2 نوشته شده توسط حامد در ساعت 10:6 قبل از ظهر \|